درنهفته ترین باغ ها،دستم میوه چید.

واینک، شاخه نزدیک!ازسرانگشتم پروا مکن.

بی تابی انگشتانم شورربایش نیست،عطش آشنایی است.

درخشش میوه! درخشان تر.

وسوسه چیدن در فراموشی دستم پوسید.

دورترین آب

ریزش خود را به راهم فشاند.

پنهان ترین سنگ

سایه اش را به پایم ریخت.

ومن،شاخه نزدیک!

از آب گذشتم،ازسایه بدر رفتم،

رفتم،غرورم را بر ستیغ عقاب-آشیان شکستم

و اینک، در خمیدگی فروتنی،به پای تو مانده ام.

خم شو،شاخه نزدیک!

                           سهراب سپهری