| تبليغات | X |
 |
 |
|
| دوستان من کجا هستند؟روزهاشان پرتقالی باد. |
|
سلام سلام. امیدوارم سال خوبی رو شروع کرده باشید وامسال به همه آرزوهای کوچیک و بزرگتون برسید. مطلبی که برای این پست آماده کردم، یه نثره که اونو به خواهرم تقدیم می کنم وهمیشه، هرجای این دنیا که باشم براش آرزوی خوشبختی دارم.
"اگرزمانه بر وفق مراد تو نیست، خدا که همان خداست. آسمان را ببین! هنوز دریای ستارگان است. نگاه کن! هنوز زمین خورشید را طواف می کند. خورشید هنوز روشن است و گاهی از بی حوصلگی تو خنده اش می گیرد. آسمان هم کم لطفی نمی کند، گاهی اشکی می ریزد، آهی می کشد. نگران نباش! بادها هم از غصه های تو بی خیال نیستند و هرازچند گاهی با خشم می وزند. آن قدر که گل های باغچه روییدند و تو نگاهشان نکردی، خودشان از خجالت پرپر شدند. ببین! هنوز قاصدکی هست که در حوالی خانه ما می چرخد و انتظار گفتن خبر خوشی به تو، او را سرزنده می کند. بگذار قیچی دورنگی این آدمهای زمینی که می خواست شادی ات را از بین ببرد، از زیبایی و تابناکی تو شرمنده شود و در این روزگار بی مراد، تار سبز خوشبختی ات به پود زندگی ات پیوند بخورد. چشم هایت را باز کن و خدا را ببین که چقدر معصومانه تو را نوارش می کند و آن گلبرگهای خشکیده آرزوهایت را چه زیبا حیات می بخشد. بلند شو و همانی باش که باید باشی. همان کسی که از صدای روییدن اقاقی دلشاد می شود و از بی تابی کودک همسایه، بیمار. گذشته ها که همچون مرداب زخمی هستند، از بین می روند و فراموش می شوند و بدان که تاریخ زندگی تو، رؤیاهای کودک امروز را پژمرده نمی کند و او باید بداند اگر روزی خندید ،حتماً یک روز می گرید. پس بلند شو و زندگی کن و بخوان سرود سرسبزی را، چرا که زندگی هست و تو را می جوید. حرم دل را خوشبو کن و بی قراری را از خود بران." با تشکر از دوستای خوبم نوشین |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه سیزدهم فروردین 1387ساعت 14:20 توسط نوشین |
|
|
انگار دیگه گریه کردن فایده نداره. دوباره سال نو می شه و باز مثل هر سال
من ذوق پوشیدن لباس نو رو ندارم. آخه اتفاقی قرار نیست بیفته، فقط یه عدد
به همون عدد قبلی اضافه می شه. از همون سالی که به بابا گفتم ماهی بخره و نخرید،دیگه حوصله تماشا کردن به ماهیها رو هم ندارم. چه فایده؟ پاهایی که همیشه خستن، حالا چه فرقی می کنه برای سال جدید که اونم خیلی مهم نیست، کفش نو داشته باشن یا نه؟ دیگه چه فرقی می کنه اون تنی که میون باد زمستون فرسوده شد لباس نو بپوشه یا نه؟ اصلا چه فرقی می کنه اونی که رفته برای سال تحویل خودشو برسونه یا نه؟ اون که هیچ وقت نبوده، حالا بیاد که چی؟ بیاد غبار روی آیینه ها رو پاک کنه؟ بیاد که سفره خالی از هفت سین رو ببینه؟ بیاد که برام ماهی بخره؟ چه فایده داره، وقتی لحظه سال تحویل بازم باید تنها بشینم کنار یه مشت خاطره که خوب می دونم فقط تو یاد منه که زنده موندن. حالا دیگه فرقی نداره، می خواد سال نو بشه یا نه؟ کفش نو داشته باشم یا نه؟ بابا ماهی بخره یا نه؟ لباس جدید بپوشم یا نه؟ دیگه چه فرقی می کنه وقتی اون از همه چیز گذشته و رفته؟ انگاردیگه گریه کردن فایده نداره. |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386ساعت 17:35 توسط نوشین |
|
|
درنهفته ترین باغ ها،دستم میوه چید. واینک، شاخه نزدیک!ازسرانگشتم پروا مکن. بی تابی انگشتانم شورربایش نیست،عطش آشنایی است. درخشش میوه! درخشان تر. وسوسه چیدن در فراموشی دستم پوسید. دورترین آب ریزش خود را به راهم فشاند. پنهان ترین سنگ سایه اش را به پایم ریخت. ومن،شاخه نزدیک! از آب گذشتم،ازسایه بدر رفتم، رفتم،غرورم را بر ستیغ عقاب-آشیان شکستم و اینک، در خمیدگی فروتنی،به پای تو مانده ام. خم شو،شاخه نزدیک!
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه شانزدهم اسفند 1386ساعت 13:13 توسط نوشین |
|
|
سلام دوستای گلم. توی این پست یکی از شعرای خودمو گذاشتم و دلم می خواد نظرتون رو در موردش بدونم. بخواب امشب کمی آرام که من دیگر نخواهم بود اگر روزی شوی غمگین پشیمانی ندارد سود بخواب امشب که دلگیرم ازاین دنیای طوفانی منی که یخ زدم درتو فراموشت شدم، آنی تودرخوابت خبر داری که من زنجیری دردم؟ سکوتی کرده ام اینجا منی که در تب سردم دگرساکت شدم امشب بخواب آرام گل نازم صبوری می کنم ازاین غروب غربت سازم دگر من را نخواهی دید اگرچه از تو لبریزم تودر اوج شکفتن ها ولی من بغض پاییزم تودرخوابت نمی بینی منی که راه گم کردم خبراز من نداری که صدایت می زنم هردم بخواب امشب کمی آرام دگر باغ دلم پژمرد تو رؤیای منی ای خوب اگرچه قاه قاهم مرد |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه یکم اسفند 1386ساعت 19:3 توسط نوشین |
|
|
وقتی تو نیستی نه هست های ما چونانکه بایدند نه بایدها... مثل همیشه آخرحرفم وحرف آخرم را با بغض می خورم عمری است لبخندهای لاغر خود را در دل ذخیره می کنم: باشد برای روز مبادا! اما درصفحه های تقویم روزی به نام روز مبادا نیست آن روز هرچه باشد روزی شبیه دیروز روزی شبیه فردا روزی درست مثل همین روزهای ماست اما کسی چه می داند؟ شاید امروز نیز روز مبادا باشد! وقتی تو نیستی نه هست های ما چونانکه بایدند نه بایدها... هرروز بی تو روز مباداست! " قیصرامین پور " |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و نهم بهمن 1386ساعت 19:40 توسط نوشین |
|
|
اگه قلبموشکستی،بی خیال!غصه نخور! اگه نیستم ، اگه هستی،بی خیال!غصه نخور! دیگه هیچ عیبی نداره که نموندی پیش من، منو کشتی دستی دستی،بی خیال!غصه نخور! من هنوز به یادتم،اگرچه زیر خاک سرد خوب میدونی رفتنت قلبمو پاره پاره کرد اما حیفه که چشات یه لحظه بارونی بشن خنده هاتو دوست دارم،گریه نکن برای من اگه قلبم بی تو پژمرد،بی خیال!غصه نخور! اگه خوشبختیمو باد برد،بی خیال!غصه نخور! اگه روزی روزگاری تو یه گوشه جهان شنیدی که عاشقت مرد،بی خیال!غصه نخور! من هنوز به یادتم اگر چه پوسیده تنم هنوزم عاشق دیوونه چشم تو منم نمی خوام دلت بگیره برای نبودنم خوب بدون که هر جا باشی از تو دل نمی کنم! "یغما گلرویی" |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و هشتم بهمن 1386ساعت 23:49 توسط نوشین |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
شاید روزی بخواهد حرفهایم را بخواند...شاید بخواهد بیاید و برای همیشه بماند.پس بهتر است هنوز هم منتظر آمدنش باشم...
پس انتظار را دوست می دارم و تا آخرین قطره وجودم برای دیدار دوباره اش صبر می کنم. شاید بخواهد بیاید و برای همیشه بماند. |
| نوشته های پیشین |
|
فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 |
| پیوندها |
|
اشکان عاشق مرتضی قلمدونی من ساحل اشکان و سمیه (یاس)عسل ساحل آرامش وب تخصصی ماهواره وب تخصصی حسابداری |
|
RSS
|